खुदा पर जाने कितने पीर फेंके हैं!

कहा उस से, ‘बुला ले ऐ मेरे आका!’;

मगर वो सांसों की जंझीर फेंके है!

नहीं उठ पायेंगे वो रेहनुमा-ए-फन;

हमीं ने उन पे गालिब-मीर फेंके हैं!

हुआ क्या एक मिसरे पे करम-ए-दाद,

तभी से वो पुरी तफसीर फेंके है!

किसी को मिल गई क्या जन्नतुल फिरदौस?

फलक पर किसने बादल चीर फेंके है?

પૂછે શું કોઈને તું મારા હાલચાલ દોસ્ત!

ચાલી છે કેટકેટલી તેં ચાલ અવનવી,

બચતો રહ્યો છું આમ તો હું બાલ-બાલ દોસ્ત!

લોકો કહે છે અપશુકન, સાચું કદાચ હોય,

રાખ્યો છતાંય સાચવી તારો રૂમાલ દોસ્ત!

જેના કદાચ કોઈ દિ’ ઉત્તર મળે નહીં,

ખોટા ઊભા કર્યા છે તેં મનમાં સવાલ દોસ્ત!

‘આશિત’ સુખેથી ઊંઘ પણ ખેંચી નહીં શકે,

જ્યારે સ્મરીશ આપણી વીતેલ કાલ દોસ્ત!

—-આશિત હૈદરાબાદી

કશા વિનાનું ગામ છે.

જરાય જામતી નથી,

મજા વિનાનું ગામ છે.

દગાથી ભાંગતું રહ્યું;

ગદા વિનાનું ગામ છે.

અને છેલ્લે, અમરેલી  વિશે બે શેરઃ (જિગર જોશી અમરેલી માં હતા..એમણે મેસેજ કર્યો કે કોઈ પૂછે તો કહેજો ,કે ર.પા.ના ગામમાં છું. એ પરથી  ……)

ર.પા. વિનાનું ગામ છે,

પરા વિનાનું ગામ છે.

જગા નહીં પૂરી શક્યું,

ગજા વિનાનું ગામ છે.

પીઠમાં ખંજર હતું,એ પણ હકીકત છે ભલા.

બે અજાણ્યાં જણ હતાં,ને બે ઘડીમાં ઓગળ્યાં,

કંઈક તો નક્કર હતું,એ પણ હકીકત છે ભલા.

બે ઘડીમાં બે જીવનની વાત પણ માંડી દીધી,

એ બધું અધ્ધર હતું,એ પણ હકીકત છે ભલા.

સૂર્ય ને તો એમ,કે ‘આ રાત શું મારા વિના’?

આભ પણ સધ્ધર હતું,એ પણ હકીકત છે ભલા.

ફૂલ જેવું એક જીવતર કોઇ જણ જીવી ગયું,

આયખું પથ્થર હતું,એ પણ હકીકત છે ભલા.

વિષયભાન રાખી પધારો સભામાં,ન ‘ફિરદૌસ’ને રંગ દેશો વ્યથાનાં,
હવે વાત માંડો નવી કંઈ મજાની,અહીં તો બધા એ જ વાતો કરે છે.

તા.૧૧ સપ્ટેમ્બર શનિવાર ના રોજ ૫.૩૦ થી ૬.૩૦ કલાકે દુરદર્શન ગિરનાર પરથી ‘કવિ કહે’ મુશાયરાનું પ્રસારણ છે.

પરંતુ ગઝલની કબર પાથરે છે.

નવા ઘાવ ઉપર અગર પાથરે છે,

ને સાવ જ બની બેખબર પાથરે છે.

મળી દાદ એવી સભામાં કે જાણે,

પરાણે હથેળી કદર પાથરે છે.

નથી કોઈ ઘાયલ મરીઝોની દુનિયા,

હ્રદયમાં કોઈ ક્યાં અસર પાથરે છે?

પધારો ગઝલ! આવો આંગણ અમારે,

અહીં ગામ આખું નજર  પાથરે છે.